Turystyka w Polsce

Turystyka w teorii i praktyce.

Okres czwarty. W momencie wyzwolenia kraju po drugiej wojnie światowej i wkraczania Polski na drogę socjalistycznego budownictwa, cały polska turystyka minionych lat bya poważnie zniszczona. Zginęło wielu ludzi, którzy ja budowali, spłonęły dziesiątki schronisk, zniszczone były szlaki turystyczne, uległy daleko posuniętej dewastacji hotele, sale konferencyjne, do- my, pensjonaty i noclegi. Całkowite przekształcenie stosunków ekonomicznych i społecznych nie pozostało bez wpływu na dalszy rozwój turystyki. Turystyka i wypoczynek przestały być domena interesów poszczególnych ludzi. Zainteresowanie państwa i organizacji znalazło swój wyraz w ustawie sejmowej o organizacji Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP) w 1949 r. W ślad za tym rozpoczęła się działalność na szeroka skale. Poszczególne zakłady pracy i związki zawodowe rozpoczęły przejmowanie obiektów przede wszystkim na Ziemiach Zachodnich oraz w tradycyjnych ośrodkach wypoczynkowych, jak np. w Zakopanem, Krynicy itp. Wczasy pracownicze stały się zaczątkiem masowej turystyki socjalnej. Wszelkie posunięcia w pierwszych latach powojennych szły w kierunku usystematyzowania i ujęcia programowego by turystyka była dostosowana do nowych warunków społecznoekonomicznych. Od 1949 r. rozproszona działalność zakładów pracy przejmuje po- wstały FWP, stając się wyspecjalizowana instytucja związków zawodowych. Jednakże dysponowany przez FWP potencjał usługowy nie wy- starczał. Masowe zapotrzebowanie na wczasy i wypoczynek, zwłaszcza rodzin, spowodowało, ze począwszy od 1956 r. zakłady pracy i branżowe związki zawodowe rozpoczęły budowę nowych ośrodków i do- mów wypoczynkowych. W wyniku tej działalności powstało wiele dodatkowych miejsc wypoczynkowych, których liczba znacznie przekraczała stan posiadania bazy FWP. Bezpośrednio po zakończeniu wojny odradza się tradycyjny ruch społeczny, reprezentowany przez PTT i PTK. Szczególnie ważny jest fakt, ze oba towarzystwa bezzwłocznie włączyły się w nurt nowego życia. Dowodem tego jest ścisła kooperacja ze związkami zawodowymi i organizacjami młodzieżowymi. Na uwagę zasługuje wszczęta przez PTK akcja wędrownych wczasów krajoznawczych, organizowanych wspólnie z FWP. W warunkach Polski Ludowej dojrzewała stara idea zjednoczenia społecznego ruchu turystyczno-krajoznawczego w Polsce. Wypracowane przez lata działalności analogiczne formy pracy coraz wyraźniej podkreślały anachronizm podziału organizacyjnego i konieczność scalenia wysiłków. W dniu 17 XI 1950 r., w wyniku zjazdu połączeniowego odbyły się konferencje i została powołana do życia nowa organizacja, tzw. Polskie Towarzystwo Tury- styczno-Krajoznawcze (PTTK), które cala spuściznę, turystyka, tradycje i dorobek dawnych towarzystw przejęło jako fundament swej dalszej pracy i działalności. W następnych latach wykrystalizowały się nowe formy działalności. Niewątpliwie cennym dorobkiem PTTK jest rozwój różnych dyscyplin turystyki kwalifikowanej, które w Towarzystwie znalazły doskonale warunki rozwoju. Na wzór Górskiej Odznaki Turystycznej PTT stworzono cały system odznak innych dyscyplin.