Turystyka w Polsce

Turystyka w teorii i praktyce.

Staszic - naukowiec, wybitny działacz, organizator, przyrodnik - był pierwszym badaczem, który w celach naukowych przewędrował prawie cala Polskę. Stal się on prawzorem dla wielu działaczy krajoznawczych i turystycznych, którzy swoje wędrówki wykorzystali w celu dokonywania obserwacji naukowych, wzbogacając ta droga wiedze o naszym kraju.Turystyka i poezja to było jego życie Dzieło Staszica i Niemcewicza kontynuuje Wincenty Pol (1807- 1872) - geograf i poeta ("Pieśń o ziemi naszej"). Jako profesor geografii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie kształci zastępy młodych badaczy ziemi ojczystej. Stwarza teorie fizycznej odrębności ziem polskich od otaczających je państw. Fundamentalne podstawy krajoznawstwa i wiedzy o folklorze po- czynione w czasie wieloletnich wędrówek sformułował Oskar Kolberg (1814-1890) w dziele pt. Lud, jego zwyczaje. Na przełomie XIX w. ukazuje się 15-tomowy Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego. Rozwój myśli geograficznej i historycznej, propagującej idee krajoznawcze, trafia na korzystny grunt społecznoekonomiczny.Turystyka i noclegi zaczynają się rozwijać. Typowe dla XIX-wiecznej Europy zjawiska przemian społecznych również w Polsce rozszerzają krąg osób zainteresowanych uprawianiem turystyki na warstwy urzędników, kupców oraz przedstawicieli wolnych zawodów. Warunki materialne większości społeczeństwa polskiego nie pozwalają jednak na dalekie podróże. Rodzi się wiec konieczność, aby miejscowości wypoczynkowe, do których dojazd nie byłby zbyt kosztowny, były w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zamieszkania. Turystyka regionalna. Z czasem uzdrowiska staja się miejscami skupiającymi czołowych intelektualistów kraju: pisarzy, naukowców, działaczy społecznych (jak np. Nałęczów). Oprócz uzdrowisk powstają ośrodki kąpieliskowe, klimatyczne, letniskowe i hotele. W 1816 r. w Darłowie powstaje najstarsze kąpielisko nad Bałtykiem. W 1823 r. dr Hafner odkrywa Sopot i zakłada nad- morskie kąpielisko. Nowa kartę otwiera "odkrycie" Zakopanego przez dra Tytusa Chaluhinskiego (1820-1889). W ciągu półwiecza Zakopane staje się znaną miejscowością lecznicza, a także ośrodkiem dla turystów i amatorów sportu. Zaczybają być organizowane konferencje i budowane nowe sale konferencyjne. Okres drugi. W okresie zaborów społeczeństwo polskie odczuwało m. in. potrzebę organizowania się dla realizacji swych zamierzeń i celów związanych z turystyka i krajoznawstwem. Formowanie sie organizacji społecznych utrudniała sytuacja polityczna. Dopiero po stworzeniu pewnych form polskiej autonomii kulturalnej w Galicji powstają możliwości założenia organizacji turystycznej. W 1873 r. powstaje Galicyjskie Towarzystwo Tatrzańskie. Jego celem były badania geologiczne polskich gór i ich popularyzacja, a także ochrona przyrody i wspieranie przemysłu góralskiego. Towarzystwo skupiało w swych szeregach wielu wybitnych specjalistów i naukowców oraz prowadziło wielostronna działalność. W 1874 r.